Rivierzijde | Flussufer • deBuren

Datum 25 september 2023

Door

Bas Tuurder

Mit der erotischen Kurzgeschichte Flussufer schaffte es Bas Tuurder 2023 ins Finale von Het Rode Oor. Im Folgenden kann seine Geschichte auf Niederländisch und Deutsch gelesen und angehört werden. Marie Epping übersetzte die Geschichte ins Deutsche. Illustration: Guus Møystad.

Met het erotische kortverhaal Rivierzijde behaalde Bas Tuurder in 2023 de finale van Het Rode Oor. Hieronder kan je zijn verhaal in het Nederlands en Duits lezen en beluisteren. Marie Epping vertaalde het verhaal naar het Duits. Illustratie: Guus Møystad.

deBuren · Flussufer | Rivierzijde - Bas Tuurder

Flussufer

Und das Erscheinen und Verschwinden einer Brustwarze in hauchdünnem Stoff. Eine nur. Das zeugt von Beherrschung und zugleich von Unbesonnenheit. Es ist eine Einladung nach einem Ja-Wort, ich werde da sein als Antwort auf alles, was du findest. Von mir.

Ich will nicht sagen, es wird kühler. Ich will nicht sagen, es wird spät. So viele Dinge verlassen meine Lippen, ohne dass ich es bemerke. Flussufer, und die Suche ist vorbei.

Sie schaut mich an, Augen in einem Blick, geteilte Eleganz im Einklang, das angeborene Schwören, in einem Blick, Augen.

Sie sagt, sie fühlt es nicht, sie lügt. Sie sagt, sie sieht es nicht, sie lügt. So viele Dinge verlassen ihre Lippen, ohne dass sie sie glauben muss.

Einmal erhielt sie Zustimmung. Von sich selbst. Ich verstehe nicht wie, ich finde sie einfach hinreißend hier. Ich finde sie einfach hinreißend.

Meine Kontrolle findet keinen Raum, an diesem Ufer verdichtet sich die Zeit durch ihre Hände. Sie bewegt ihre Finger langsam, sodass jeder Tropfen verliert, was in der vergangenen Sekunde wichtig schien, ist es nicht mehr.

Vielleicht ist es eine Art Trost, die ich von ihr ertragen kann. Und von anderen nicht. Andere … sind fester.

Ihre Arme schwingen, schwinden und scheinen durch einen Vorhang aus feinem, funkelndem Regen. Nicht jeder Blitz erhellt mehr das Fassbare. Es ist ein sanftblinder Schmerz, den sie mir umsonst und ohne Gegenleistung anbietet.

Ich bin gierig. Auch ohne Zustimmung. Von mir selbst.

Solche Rituale kenne ich nicht. Und warum sollte ich sonst hier sein, wenn nicht wegen der Übertretung.

Ein unbändiger Wille hält in mir an. Sie hilft mir, das zu bewegen, wovon ich denke, dass ich es nie verlernen werde. Ich spüre meine glibberige Hand in ihrer, als würde ich ihre nicht spüren, als sei Dunst zwischen ihnen, ich drücke zu, ich glaube, ich tue ihr weh, aber weiß nicht, wie viel zu wenig weh ich ihr tue. Sie tanzt weiter, immer dichter an mich ran. Auf meiner Haut lebt sie, wie zwei in einem Herzen, etwas stimmt nicht, ein Halt! … wie halt mich fest.

Ich sage, es ist nicht ehrlich, ich lüge nicht. Ich sage, ich fühle es nicht, ich lüge nicht.

Sie sagt, so ehrlich muss ich nicht sein, sie lügt oder ich weiß es nicht mehr. Wie es dazu kam.

Ich verherrliche etwas.

Und hätte ich wahrhaftig Hingabe verlangt, hätte ich mehr Widerstand geleistet.

Sie sagt, ich muss nicht an Silber denken, sie lügt. Sie sagt, sie wird alles für mich in Ordnung bringen, sie lügt.

Ich sage, ich finde, sie darf mir ruhig Angst machen, ich lüge nicht. Ich sage, ich möchte etwas von Bedeutung, doch jede weitere Sekunde ist es wieder nicht.

Ihr Körper windet sich um meinen.

Sie flüstert flirtend in mein Ohr, ich werde von nun an immer Recht haben. Sie drängt mich gegen eine willige Weide. In ihren Augen schimmert Treue, ich weiß nicht, für wen.

Und, will sie wissen.

Ich sage, das will ich nicht, Recht haben, für immer.

Sie sagt gut; gut, dass ich endlich lüge. In ihren Augen, das Bewahrte, ich weiß nicht, für wen, ich weiß nicht, ob es lebt. Ich weiß nicht, was mich hier in Händen hat. Aus meinem Körper nimmt.

Sie fragt mich nach meinem Leben, wie es war, und sie sieht aus, als wolle sie es wirklich wissen, als wolle sie alles in einem Blick verschlingen.

Ich sage, dass es ohne sie nichts bedeute, dass ich wusste, dass dieser Tag kommen würde, ich habe immer daran geglaubt.

Ihr Magen bebt vor Hunger.

Ich sage, ich fühle es, meine Hand auf ihrem Bauch. Ich führe sie und strecke mich nach einem Strauch. Ich sage hier und dränge, iss.

Und sie isst. Beeren und Blätter und Dornen, ganz. Der Geruch von Schweiß liegt in der Luft.

Köstlich sagt sie. Köstlich.

Ich wische ihr Blut von den Lippen, frage, ob sie lügt.

Sie sagt nichts, bietet mir ein Bonbon an und lutscht selbst auch an einem. Dann steigen wir in das Boot und überqueren den Fluss.

deBuren · r i v i e r z i j d e | Bas Tuurder | Finalist Het Rode Oor 2023

r i v i e r z i j d e

En het verschijnen en verdwijnen van een tepel in schier stof. Eentje maar. Dat spreekt van beheersing en tegelijkertijd onbedachtzaamheid. Het is een uitnodiging na gegeven ja-woord, ik zal er zijn als antwoord op alles wat je vindt. Van mij.

Ik wil niet zeggen het koelt af. Ik wil niet zeggen het wordt laat. Zoveel dingen verlaten mijn lippen zonder dat ik het besef. Rivierzijde, en het zoekertje is niet meer.

Ze kijkt me aan, ogen in een blik, verdeelde elegantie in samenspraak, het aangeboren zweren zo, in een blik, ogen.

Ze zegt ze voelt het niet, ze liegt. Ze zegt ze vindt van niet, ze liegt. Zoveel dingen verlaten haar lippen zonder dat ze het moet geloven.

Ooit heeft ze toestemming gekregen. Van zichzelf. Ik heb geen idee hoe, ik vind haar alleen maar heerlijk hier zijn. Ik vind haar alleen maar heerlijk.

Mijn controle neemt geen plaats, op deze oever dikt de tijd door haar handen aan. Ze beweegt haar vingers traag, dat elke druppel mist wat belangrijk leek aan die voorbije seconde, is het niet meer.

Misschien is het een soort troost die ik van haar verdragen kan. En van anderen niet. Anderen… zijn vaster.

Haar armen deinen en verdwijnen en verschijnen door een jaloezie van dun schitterende regen. Dat elke flits verlicht wat te vangen is, is het niet meer. Het is een zachtblinde pijn die ze me gratis en voor niets aanbiedt.

En ik ben gretig. Ook zonder toestemming. Van mezelf.

Dit soort ritueel ken ik niet. En waarom anders zou ik hier zijn dan voor de overtreding.

Een woest wil in mij blijven bestaan. Ze helpt me te bewegen wat ik denk nooit te zullen verleren. Ik voel mijn glibberige hand in de hare alsof ik de hare niet voel, alsof er stoom tussen zit, ik knijp, ik denk ik doe haar pijn, maar heb geen idee hoeveel te weinig pijn ik haar doe. Ze danst verder, almaar dichter tegen me aan. Op mijn huid leeft ze, als twee in één hart, klopt er iets niet, een stop… van hou me vast.

Ik zeg het is niet eerlijk, ik lieg niet. Ik zeg ik voel het niet, ik lieg niet.

Ze zegt zo eerlijk moet ik niet zijn, ze liegt of ik weet het niet meer. Hoe het zo gekomen is.

Ik verheerlijk iets.

En had ik echt overgave verwacht, had ik meer weerstand geboden.

Ze zegt ik moet niet aan zilver denken, ze liegt. Ze zegt ze zal het allemaal wel voor mij in orde brengen, ze liegt.

Ik zeg dat ik vind dat ze me nu wel bang mag maken, ik lieg niet. Ik zeg dat ik iets van belang wil, maar elke volgende seconde is het weer niet.

Haar lichaam kronkelt om me heen.

Ze fluistert flirts in mijn oor, dat ik voortaan altijd gelijk zal hebben, en duwt me tegen een gewillige wilg. In haar oog schijnt trouw, ik weet niet aan wie

Wel, wil ze weten.

Ik zeg dat ik dat niet wil, gelijk hebben, voor altijd.

Zij zegt goed, goed dat ik eindelijk lieg. In haar oog, het bewaarde, ik weet niet voor wie, ik weet niet of het leeft. Ik weet niet wat me hier in handen heeft. Uit lijf neemt.

Ze vraagt me naar mijn leven, hoe het is geweest en ze ziet eruit alsof ze het echt wil weten, alsof ze het allemaal in één blik wil opvreten.

Ik zeg dat het zonder haar niets voorstelde, dat ik wist dat deze dag zou komen, ik heb daar altijd in geloofd.

Haar maag trilt van honger.

Ik zeg dat ik het voel, mijn hand op haar buik, ik leid haar aan een streng mee naar een struik. Ik zeg hier en dring aan, eet.

En ze eet. Bessen en bladeren en doornen, heel. De geur van zweet in de lucht.

Heerlijk, zegt ze. Heerlijk.

Ik veeg het bloed van haar lippen, vraag of ze liegt.

Ze zegt niets, biedt me een muntje aan en zuigt er zelf ook een. Dan stappen we het bootje in en steken de rivier over.

dat bas dingen deed, doet en niet, is warempel onherroepelijk. en niet te bewijzen. dat hij tuurt. traag is. en iets met wormen opeten en het midden zijn. bas leeft, al is er vast iemand die zijn leven beter leeft. dat valt te verzinnen. doet u maar.

Marie Epping, geboren 1998, hat Mathematik, Deutsch und Niederländisch in Münster und Utrecht studiert. Derzeit arbeitet sie als wissenschaftliche Mitarbeiterin am Germanistischen Institut in Münster und ist Teil eines Projekts, das sich mit der Erforschung ästhetischer Erfahrungen von Schülern im Literaturunterricht befasst. Marie verbringt ihre Freizeit am liebsten lesend im Grünen im Achterhoek, schwimmend im See oder kochend mit frischen Zutaten aus dem Garten.

Marie Epping, geboren in 1998, studeerde wiskunde, Duits en Nederlands in Münster en Utrecht. Op dit moment werkt ze als onderzoeksassistent aan het Instituut voor Germanistiek in Münster en maakt ze deel uit van een project waarin de esthetische ervaringen van leerlingen in het literatuuronderwijs worden onderzocht. Haar vrije tijd brengt Marie het liefst door met lezen in de Achterhoek, zwemmen in het meer of koken met verse ingrediënten uit de tuin.

Guus Møystad (1992) is een kunstenaar, schrijver en storyteller. Zijn werk is een mengelmoes waar verhaal, tekst, beeld, waarheid en fictie in elkaar verweven zijn en zich uiten in verschillende kunstvormen. Hij put uit geschiedenis, fantasie en folklore, en is gefascineerd door liminaliteit en de grenzen en kwetsbaarheden van het lichaam. In 2023 maakte hij de illustraties bij de 8 beste verhalen van Het Rode Oor.

Meer over Het Rode Oor?

Hier vind je alle teksten, podcasts en informatie.

Alles bekijken

Het Rode Oor is een organisatie van deBuren, Stichting Nieuwe Helden, De Nieuwe Liefde, Hard//hoofd en The Writer's Guide (to the Galaxy). Het Rode Oor is onderdeel van het project Yes, please!, een initiatief van Stichting Nieuwe Helden.
12 van de beste verhalen van Het Rode Oor zijn vertaald naar het Duits. Dit vertaalproject is ontstaan uit een samenwerking tussen Vlaams-Nederlands Huis deBuren en Universität Münster. Met steun van INTERREG Deutschland-Nederland, het Kulturfonds van de Universiteit Münster en Radio Q.