15 mei
Moos Boeke
Titel: perzikengenade
En laat ik dan hier beginnen, dacht ik, terwijl ik in bed lag met Immes lichaam zwaar tegen me aan. Er ritselde buiten te veel om in slaap te vallen, en beneden kwamen er nog mensen thuis. Gedempt gepraat en zacht gegiechel steeg op uit het trappengat.
Vooruit, ik schrijf nog één brief en hij begint hier, maar alle beurse plekjes snij ik eruit. Net als een bak perziken van de LIDL waar je hele kwarten van moet weggooien.
Met dit besluit in gedachte sliep ik als een dooie.
Na een perzikvormig gat de grootte van een week zit ik in een lunchkantine bij de RAI. Zo’n ouwe ranzige, waar er niet veel meer van bestaan in dichtgegroeid Amsterdam. Een broodje ei kost 3,95 en aan de muur hangen tegeltjes en een stuk of vijftig ingelijste portretten van vaste gasten. Het haardvuur dat gezellig probeert te flikkeren op een tv-scherm verliest de strijd aan het systeemplafond en de kale grijze tegels op de grond. Ik voel me totaal en compleet geknakt.
Ik zit bij het raampje en kijk naar de regen, ik huil, vooral omdat ik dat filmisch vind. Omdat ik geen regenjas bij me heb. Omdat ik het gevoel heb dat mijn blokkentorens altijd instorten. Dan begint er op de speakers een cover van ‘Can’t help falling in love with you’ te spelen die zo tenenkrommend sentimenteel is, dat mijn tranen spontaan opdrogen en ik weer een hap neem van mijn koude tosti.
De eigenaresse komt mijn glas water bijvullen en glimlacht naar me, wat voelt als een daad van genade.
Sinds ik in België woon, zeg ik af en toe merci in plaats van dankjewel en nog recenter is het in mijn lingo geslopen om mercy te zeggen in plaats van merci. God weet waarom, in ieder geval niet omdat het cool klinkt.
Nu spookt dat woord de hele tijd door mijn hoofd: mercy.
Zoals Anton die appt dat hij de plantjes eventjes water geeft en of hij daarna nog langs zal komen.
Of de Flixbus-chauffeur die ons allen drie keer bijna de dood in jaagt, maar me ongeschonden afzet op Gent-Dampoort met een sigaret in zijn mondhoek.
Of een trage middagshift waarbij er regen tikt op het raam en ik een boek mag lezen achter de bar.
Dat is wat er overblijft van de perzik: genade.
