-1771251016.png/1b52bcd328e69f66c9c92095445c3a1e.png)
- coördinaat: E -53°13’12.7”N 5°49’25.9”E
Wolkenkrabbers bestaan niet
Ik sta voor iets wat enkel bestaat in mijn hart. Ik wil het beschrijven maar er is een factchecker nodig, en hij interpreteert de dingen anders.
Ik wacht aan de ingang van het metrostation. De zon gaat onder en de avond koelt af. Het lawaai van de vrijdagavond dringt stilaan binnen. Mensen in groep en alleen lopen over en weer. Overal klinkt het getoeter van auto’s en dubbeldekkers met passagiers onderweg naar hun bestemming. Het financiële district van de stad is een passage, geen plek om te blijven hangen. Ik check mijn gsm. Niets. ‘Het is de liefhebber die altijd wachtende is’, schrijft de Franse filosoof Roland Barthes.
De zomerhemel neemt een pastelblauwe kleur aan. De glazen wolkenkrabbers reflecteren de lichten van de stad. Ze lijken wel kaarsjes in de lucht. De symmetrische blokken die de skyline van de stad gewoonlijk bewegingsloos decoreren, komen ineens tot leven. De wolken glijden over het pastelblauwe glas en verdwijnen langzaam in de lucht erachter. De kapitalistische folklore wordt een met de natuur. De projectie kan niet bestaan zonder de realiteit erachter. ‘Sorry, I’ll be there in 10’.
Architect Rem Koolhaas schreef dat de wolkenkrabber niet ontsnapt aan het lot een symbool te zijn, 'maar een leeg symbool, dat beschikbaar is voor betekenis net zoals een uithangbord beschikbaar is voor reclame.' Het glazen gebouw is als een blanco scherm dat om een beeld smeekt, of de leegte in mij die zijn naam roept.
Ik staar naar het visuele spektakel boven mij, zoals eenzame aanbidders die zich richten tot God. Het heeft iets weg van Windows music player waar ik me als kind uren in kon verliezen. De vormen gingen eindeloos over in elkaar. Ik wist nooit welk beeld zou volgen, maar ik gaf mezelf over aan de constante variatie van wolken. Tien afspraken later zal hij me vertellen: ‘It was never that serious to me’. Projecties zijn beter dan de realiteit.
Nu sta ik in de buitenwijk van een stad die mij vreemd is. Met beide voeten op de xyz-weg kijk ik voor me. De groene velden strekken zich ver uit en worden onderbroken door bomen in de verte. Groen privé-eigendom dat doorgaat voor ‘natuur’, waar mensen uit de stad zo jaloers op horen te zijn. Een Europees landschap par excellence. De nieuwbouwwoningen met beige kleurenpalet die als paddenstoelen uit de grond verschijnen, blokkeer ik uit mijn zicht. Ik heb liever wolkenkrabbers. Mijn gsm trilt. Ik zoek verbinding met het beeld voor mij maar dat mislukt. Ze probeert me te bereiken maar ik ben er niet..
