Wildgroei

Tom wil een taart bakken. Voor haar verjaardag, zegt hij, terwijl er lachrimpels rond zijn ogen verschijnen. Soms vraagt ze zich af of ze in het verkeerde leven is beland. Hoe lang ze zich nog voor moet doen als deze vrouw. Hij pakt haar hand, voelt warm, altijd. Ze kijkt naar de zwarte haartjes op zijn vingers, wrijft kippenvel op haar armen weg. Laatst las ze over kwallen die zich konden samenvoegen met de ander. Als ze gewond waren, een deel van zichzelf verloren, dan versmolten ze en gingen als één verder. Ze snapt niet waarom Tom niet ziet dat ze een gemankeerde kwal is.

Waar zíj zin in heeft, vraagt Tom. De vraag kaatst een paar keer rond, lijkt nergens te landen. Ze denkt aan drijven in een donkere zee, een lichaam zonder gewicht. Vissen die happend aan haar lichaam zuigen. Op haar rug, haar armen gespreid. Haar borsten als stukjes vasteland, wit in het maanlicht. Haar harde tepels als enige houvast. Hoe leg je uit wat je wil?

Tom kijkt lief, zijn zwarte krullen nog een beetje warrig. Hij heeft zijn nieuwe trui aan, een Fjällräven met zachte stof aan de buitenkant. Dan kon ze lekker tegen hem aan liggen, had hij gezegd toen hij de trui uit de tas haalde. Ze had naar de fleece-achtige stof gekeken, haar lichaam half weggedraaid, haar ogen gericht op het gat van de deur.

Jammer dat hun boom nog geen pruimen geeft, zegt Tom, anders had hij daar een taart van gemaakt. Laatst was er iemand naar komen kijken. Toen ze de deur opende en de tuinjongen zag staan in zijn groene overall, vermengd met de geur van natte bladeren en omgewoelde aarde, was haar blik direct op zijn grote handen gevallen. Zwarte randen onder de nagels van de brede vingers. Dezelfde vingers die daarna de bast van de boom betastten, van onder naar boven en simultaan, een beetje ruwer, hetzelfde met haar lichaam leken te doen. Een hitte die omhoog vlamde en haar hals vol rode vlekken kleurde. Met zijn handen in de aarde had hij naar de vruchtbaarheid gevraagd. Zij stamelde dat ze niets gebruikte, dat Tom een knipje had gehad. De tuinjongen krabde aan een oneffenheid op de stam. In de struiken ritselde een dier. Hij schraapte zijn keel, zijn blik nadrukkelijk op het gebladerte gericht, mompelde dat er nogal strak gesnoeid was.

Daarna, alleen, op dezelfde plek, bij de vruchteloze boom, had ze een vinger in de vochtige aarde gestoken, gesnoven. Toen tussen de schacht van haar gezwollen lippen. Ze had een lijn getrokken over de bast van de boom, een glinsterend slakkenspoor.

’s Avonds kijken ze een film, Melancholia. Haar wang tegen de stof van Toms vest. Een komeet is op weg om de aarde te vernietigen, binnen enkele uren zal hij er zijn. Ze ziet Kirsten Dunst als Ophelia in een nachtelijk woud, naakt op een rots. De maan licht haar lichaam op. Een muze in een mythisch landschap. Ze verwacht een geile sater die uit de bosjes springt. Zeus die haar als zwaan overmeestert, zijn stijve geslacht aan haar opdringt. Maar er komt geen climax, geen verlossing. Ze vraagt het zich af, is dat het dan, naakte overgave?

Ze wordt laat wakker op haar verjaardag. Buiten op tafel staat de taart. Een ronde Schwarzwälder Kirsch, gekonfijt fruit op de randen. Een bak kersen ernaast. Grote, glanzende vruchten, het vel gespannen. Een klein kneepje en het vlees komt uit het gescheurde vel tevoorschijn. Ze is als die kers, denkt ze, bijna knappend, haar pit gevangen in een vleselijk lijf. Tom zet kaarsjes in de taart met de precieze aandacht waarmee hij alles doet. Ze weet het ineens zeker, hij zal niet knijpen.

Het is warm. Ze trekt aan de col van haar trui. Steekt een kers in haar mond, probeert zonder tanden, met alleen haar tong, de pit uit het vruchtvlees te wurmen. Ze mag de kaarsen uitblazen, maar likt in plaats daarvan aan de pit, laat hem rondgaan in haar mond. Ze voelt hoe haar bloed wordt rondgepompt, de uiteindes van haar lichaam bereikt. Haar vingers tintelen. Ze propt een handvol kersen tegelijk naar binnen en kauwt. Tom zegt haar naam, fronst. Ze kan niet, wil niet stoppen. Haar trui moet uit. Het sap sijpelt omlaag langs haar mondhoeken. Haar tanden kleuren rood. Ze is Sneeuwwitje met bleke wangen en een kersenrode mond. Ze slikt een pit door, en nog een. Weet nu wat ze wenst. Blijft slikken, de een na de ander, verzamelt alle pitten in haar hete binnenste.

Ze hoort haar naam in de verte. Tom? Gaat alvast liggen. Stelt zich voor hoe het eruit zal zien, opnieuw te kiemen. Haar ogen dicht, haar armen wijd. Ze wordt gedragen door de grond, die koel en stevig tegen haar rug drukt. Ze voelt grassprieten tussen haar gespreide vingers. Het kan niet lang meer duren, nog even. Ze is er klaar voor.