Stralingshuid

Niemand wil de gloeiers aanraken. Ze zijn niet besmettelijk, maar mensen vertrouwen liever op angst dan op wetenschap. Als onderzoeker ben ik de enige die nog monsters neemt.

De jongeman zit in mijn lab. Elian heet hij. Drie maanden na de bestraling. Zijn dossier vermeldt 'radioluminescente pigmentatie'.

Wat het dossier niet vermeldt? Hoe adembenemend mooi het is.

'Dit doet geen pijn,' zeg ik terwijl ik het meetapparaat tegen zijn schouder plaats.

Zijn huid heeft een subtiele blauwgroene ondertoon. Zoals oud koper dat begint te oxideren. Maar in het donker, dán straalt hij. Dan gloeien patronen onder zijn huid als een levende sterrenkaart.

'Je bent stabiel,' zeg ik. 'Neem je de medicatie nog?'

Hij knikt. 'Helpt het?'

We weten allebei dat niets helpt. De gloed vervaagt niet. De wereld blijft bang.

'Ik moet nog een paar metingen doen.' Mijn stem klinkt professioneler dan ik me voel. Ik dim het licht.

In het halfduister komt zijn huid tot leven. Subtiel, maar ik kan de lijnen van licht zien die onder zijn oppervlak stromen, als rivieren van fosfor.

'Emotionele respons versterkt het, toch?' vraagt hij terwijl ik een sensor langs zijn arm beweeg.

'Ja,' antwoord ik. Ik probeer me te concentreren op mijn werk.

Mijn vingers raken per ongeluk zijn huid. Een kleine schok. Zoals statische elektriciteit, maar dan warmer. Onder mijn aanraking wordt het lichtpatroon intenser, vertakt zich als een bliksemschicht in slow motion.

'Sorry,' mompel ik. Niet echt sorry.

'Geeft niet,' zegt hij. Zijn stem is lager nu, ruwer. 'Het... voelt goed. Niemand raakt me aan.'

Onze ogen ontmoeten elkaar. Mijn vingers rusten nog steeds op zijn arm. Het licht pulseert zacht onder mijn vingertoppen, synchroon met zijn hartslag… met míjn hartslag.

'Je kunt je ontspannen,' zeg ik zacht. 'Ik ben niet bang.'

Hij haalt diep adem. 'Kun je het licht helemaal uitdoen?'

Ik druk op een knop. Het lab wordt donker. Alleen het zachte blauwgroene schijnsel dat van zijn huid komt blijft over. Nu zie ik alles. De patronen die over zijn borst kruipen, langs zijn hals omhoogklimmen, verzamelen in kleine poelen van licht rond zijn sleutelbeen.

'Prachtig,' fluister ik zonder na te denken.

'Niemand heeft dat ooit gezegd.'

Het lab is verlaten sinds de ramp. Wij zijn alleen. Hij en ik, in dit eiland van zacht licht.

Mijn handen bewegen vanzelf. Over zijn borst, zijn schouders. Ik volg hoe het licht intensiveert onder mijn aanraking. Met elke streling wordt het sterker, de gloed verspreidt zich verder. Zijn lichaam reageert op mijn aanwezigheid.

'Wat je ook voelt,' zeg ik, mijn stem probeert wetenschappelijk te blijven, faalt, 'laat het toe. Ik wil de volledige respons meten.'

Hij sluit zijn ogen. 'Ik voel... alles.'

Mijn lippen raken zijn hals. De lichtintensiteit verdubbelt onmiddellijk. Zijn huid warm tegen mijn mond. Hij smaakt naar zout en iets anders. Metaalachtig, elektrisch. Zijn handen grijpen mijn heupen, trekken me dichterbij.

'Dit staat niet in het protocol,' fluistert hij in mijn haar.

'Ik schrijf het protocol,' antwoord ik, terwijl mijn jas op de grond glijdt.

In het donker van het lab worden onze bewegingen vloeiender, hongeriger. Zijn handen glijden onder mijn kleren, traceren de contouren van mijn lichaam. Met elke aanraking wordt zijn gloed intenser, tot hij genoeg licht afgeeft om schaduwen op de muren te werpen.

'Je bent de enige,' zegt hij tussen kussen door, 'die niet wegrent.'

Mijn vingers volgen de rivieren van licht over zijn torso. Naar beneden, over de gespannen spieren van zijn buik. Hij reageert met een schok, en plotseling explodeert zijn gloed in helderheid.

'Kijk,' zeg ik ademloos. Ik wijs naar mijn vingers.

Waar ik hem heb aangeraakt, zijn sporen van licht op mijn eigen huid verschenen. Kleine vlekjes blauwgroen, als sterren op mijn vingertoppen.

'Het is... overdraagbaar?' Zijn stem beeft.

'Niet het element,' fluister ik, 'maar de reactie.'

Onze lichamen vinden elkaar volledig. In de duisternis worden we een archipel van licht. Waar we elkaar raken, ontstaan nieuwe patronen. Complexer en helderder.

Elk contact creëert een nieuwe gloed. Zijn mond op mijn borst laat sporen na die blijven schitteren. Mijn handen op zijn rug tekenen lichtende kaarten. Onze bewegingen creëren golven van licht.

Als hij in me glijdt, is de sensatie zowel fysiek als visueel. De gloed verspreidt zich door mijn hele lichaam. Zijn licht stroomt door mijn aderen.

In het donker worden we een levende constellatie. Onze bewegingen worden urgenter, synchroon met het pulserende licht. Mijn climax is een supernova. Licht dat door mijn zenuwstelsel raast, wit en verblindend. Sterren die achter mijn oogleden exploderen.

Later, als we tegen elkaar aan liggen, zie ik hoe mijn eigen huid zacht gloeit. Zijn licht, gedeeld met mij.

'De wereld staat in brand,' fluistert hij. Zijn vingers traceren de nieuwe lichtpatronen op mijn arm.

Ik kijk naar onze schitterende huiden. 'Maar wij branden mooier.'