REGINA, PERVERS

REGINA, PERVERS

koester, regina, en koester pervers, vooral je bloeiende hart
en de klank van je schoot, het veld in je heupen ziet meer
want de wind raakt het, het licht kust het en je blik daarentegen
zakt als steen in je weg, je vouwt open
je doopt je buik als een nacht
waarin de vogels gaan liggen, maar ik ben opgestaan
 
onder het hart met het geluid van het roze blozen in jouw oren,
regina, het roze snoer vroeggeboren bes waar de vorst van verliest
regina, en het donkere wit wordt nu rood, het is jouw bloei
en het is jouw dag die dat rosse, diepe, dat smakelijke krijgt
en pervers is bevonden want het pleit voor je, het pleit voor je

dat je krimpt in je buik bij het zien van zoveel hals
dat blaast als glas en zie je mijn glimlachje glimmen, regina
of is het jouw lip? jouw lip ingeademd, geef het terug
aan het geil, geef het terug aan je handenvol vallende,
je hulpeloze al te grote blote hart

dat ik bol in mijn vingers, als een ros maantje, pervers
en met ogen open en open de bloem die geen kop heeft,
want ik ben het kloppende bloed in mijn kin,
ik het kloppende bloed in het bot van mijn dij,
en mijn zenuwen zijn ijselijk doorschoten

met sterren en mijn diepe navel drijft op die nacht
want de ochtend is nog niet eens gevallen
of er slaakt een koud vuur tussen dubbele wangen, een vogel
is met steenpit geschoten en jouw jagende adem een kogel
die de dag verdeelt in onder, in boven,
jouw druipende wimpers, je knevel genot

welk gezicht ga je gapen, regina, je eigen gebit draag je bloot
en je lamswitte billen bloot, je linkerborst midscheeps
en gloeiend blakend als een hart zonder rand, ontzegeld

draag jij een vuist, regina, sta je het af, regina, heeft jouw vuur
een langgerekte naam, noem ik het nog eens, en nog eens

je was een vlam een veer of vogel, een glazige wolk en alles
om me heen wat niet in mij was, zoals je mij nu uit de knop
schiet en hoe je me hoort hoeven en kwinkeleren en snuiven
hoe je me hoort stampen en hissen en koeren en ruik je regina, regina, ratel
en raas in mijn hart, regina, want mijn adem hield geen dag

en mijn borst, net de jouwe, klapt het bloeien
mijn borst klapt het bloeien en de brandende struik
staat pervers in mijn tuin, jouw bos sluit zich open
jouw bos puilt pervers: een veld veder en vogels
die stijgen, ze dalen,
ze stijgen, en dalen,
ze liggen nooit vers in de hand van de nacht

Geïnspireerd door René Magritte, Le Viol / De verkrachting / The Rape, 1937, inkt op papier, 49,5 × 42 cm (Inclusief lijst)

Deze tekst is geschreven in opdracht van deBuren in samenwerking met het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen. De tekst werd live voorgedragen in het museum op 19 februari 2026.