Opdrogen

- coördinaat: P- 53°11'09.0"N 5°46'20.6"E -

Opdrogen

Ik zie sinds kort veel dieren. Ratten, losgebroken honden, kikkers, één keer zelfs een vos. Misschien omdat ik verscholen plekken en donkere tijdstippen verkies.  
        Vanavond vond ik geen schuilplaats achter heuvels, bomen of containers. Ik viel bijna in slaap achter het stuur en moet nu tevreden zijn met een plek naast het kanaal, slechts voor een deel verborgen voor de weg. Vanavond is het een aalscholver die me gezelschap houdt.
        Ik poets mijn gebit voor het enige, kleine raam in mijn caravan. Vanaf hier kan ik haar begluren. Boven op haar paal in het maanverlichte water strekt de vogel haar donkere vleugels uit. Ze kijkt me recht aan terwijl ze de tijd neemt om haar verenkleed te laten drogen in de wind.
        Het beeld houdt me wakker. Ik voel haar daar zitten, beeld mezelf in dat ik haar vleugels hoor slaan terwijl ze het kanaal oversteekt. Gespetter wanneer ze onderweg met haar poten het wateroppervlak streelt, getik van haar snavel op de dunne wand van mijn caravan. Het lijkt zo echt dat ik opsta om nog eens door het raam te kijken. Ze zit op dezelfde plek. Het is bijna honend hoe roerloos ze is, hoe ze vanzelfsprekend de stilte bezit die ik al zo lang zoek.  

Ik zag mijn zoon en kleindochter voor het laatst in de zomer. Ze zwaaiden me uit, wisten niet dat ik vertrok naar een garage waar ik een tweedehands caravan zou ophalen om mee te verdwijnen. Mijn afscheid was praktisch van aard. Kleindochter vroeg me om mee te wandelen naar haar slaaptent op kamp, haar papa mocht niet mee. We lieten de drukte van kletterend bestek en zingende kinderen achter ons, in stilte leidde ze me de weg naar de tent in het midden van het droge veld. Ze viste haar chirorokje onder haar veldbed vandaan, er zat een donkerrode vlek op de achterkant. Het leek een onmogelijke opdracht in die vuile toilethokjes met de motten fladderend rond het knipperende licht, het koude water en de goedkope handzeep, maar ik schrobde tot haar menstruatiebloed verdwenen was. Dit was het, mijn plek in hun levens. Het was het laatste duwtje dat ik nodig had, maar ook wat me bijna deed opgeven en blijven. 

Een vrouw is altijd van iemand, zelfs wanneer ze vlucht. Schuldgevoel droogt niet op. De aalscholver strekt haar lange nek, kijkt me nog even aan en vliegt dan weg, verdwijnt in de stille nacht. Ik weet nog niet hoe laat ik morgen wakker word of waar ik naartoe zal rijden en dat is toch iets.  

Dit kortverhaal werd gepubliceerd in de speciale editie U bevindt zich hier van literair tijdschrift Kluger Hans (november 2025)