Gisteren had ik een nimf op bezoek. Een schrijfster. J. Ze logeert een week in de stad, in een hotel, het café uit Het Dwaallicht.
Zaterdag, ik lig nog uit te kateren, vraagt ze me om een middagje zoek te maken. Ze zit in een sneu toeristencafé op de Groenplaats te vervelen bij een beker warme chocolademelk. Ik rep me erheen. De eerste zonnige dag. Gisteren sneeuwde het nog.
We drentelen door de stad. Ik zwerf met haar door dezelfde straten waar ik destijds met Helen liep. Het huis van Maria Van Dam ligt daar waar ooit die eerste kus. Dat vertel ik haar niet.
Ik kan uren naar haar kijken. Groenig-bruine ogen. Blond haar. Een fijne neus. Steltjes van benen. Meisje-meisje. Lichtjes opgemaakt. Kleine craqueluurtjes in de schmink, wimpers die een beetje klitten onder de rimmel. Iets te gulzig met de lipstick, die het middagmaal niet overleeft. Het gebaar waarmee ze die nog snel retoucheert, brengt me van mijn melk.
We lopen door de Kloosterstraat. Voor haar hotel: “Zitten we weer in Het Dwaallicht?” vraagt ze. “Zullen we straks na het optreden een drankje doen?”
Ik zit tijdens haar optreden op het derde balkon.
The boy I love is up in the gallery,
The boy I love is looking now at me…
Na afloop geen kans om te praten in de overdrukke foyer. Rond halftwee lopen we naar haar hotel. Drie dikke zoenen bij het afscheid. Op weg naar mijn hok aan de Vlaamsekaai slaan splinters ijsregen in mijn gezicht. Geen erg. Ik steek een sigaret op en loop op wolkjes. Waarom eigenlijk?
*
Ergens die dag is het idee gegroeid dat zij maandag bij mij op gitaarles komt. Wisselen wij niet al maanden mp3’tjes met liedjes uit? Zij tjakkelt zich door Emmylou Harris en ik schraap iets van Novastar. Tuurlijk wil ik het haar leren. Kom maar langs.
Ik ruim op. Strijk de lakens, leeg de asbakken, doe de vaat. Rond drieën belt ze aan. “Een Amsterdams huis”, meent ze. Groter dan haar plekje in Mokum.
Ze zit in mijn sofa, mijn gitaar omarmend, alsof ze meteen besloten heeft zich hier thuis te voelen. “Ik ga iets spelen en jij moet raden wat het is.” Suzanne van Cohen. En Who by fire. Een knie piept door een scheur in haar jeans.
Ik speel al twintig jaar, maar uitleggen waarom ik blues speel, lukt me amper.
“En hier sta ik”, mijn gesigneerde exemplaar van haar boek, naast Het innerlijk behang van Hans Lodeizen. “Die jongen is gestorven aan dezelfde ziekte die ik overwonnen heb”, zegt ze. Geen triomf. Een nuchtere vaststelling. Een bezwering misschien. Eurydice omgekeerd. Zij keek de dood in de ogen. En kwam terug.
Ik zou haar kunnen kussen, mijn hoofd begraven in haar blonde hals, maar ik doe het niet. We draaien Beatles-platen en schreeuwen vals mee met Twist and Shout. Ik geef haar een lift naar haar nicht. Thuis neem ik een koude douche en maak ik een fles rode wijn soldaat.
*
Waar is L. in heel dit verhaal?
Zondag kom ik om vier uur bij haar aan. Tegen gemeenschappelijke vrienden zegt ze tegenwoordig dat wij een “intieme vriendschap” onderhouden. “Relatie”, dat woord krijgt ze al niet meer over haar lippen. Ze moet huilen als ze me ziet. Ik rep met geen woord over J. Ze huilt tijdens het liefdesspel. Scheelt er iets? Nee natuurlijk niet. Ik ken deze plaat. Mensen willen bedrogen worden. Dat heeft zij me geleerd. Ik ben geen uitzondering.
