integratie begint in de kaak
We begonnen in een taal die vanzelf ging. Zinnen zonder uitleg. In de auto speelde Russische muziek. Alla Pugacheva. Valery Meladze. I love this song, het is zo nostalgisch. Het landschap schoof langs het raam, de lucht rook naar benzine en zomer. 'Mózhesh sdélat muzyku pagrómche?' vroeg ik. Mijn oom draaide aan de knop. Wat weggaat, moet luid.
Ik leerde spreken tussen talen die werden afgeremd.
Het kapitalisme klonk als een belofte, a clean future. Оно их сломало. Niet in één klap, maar in formulieren, in wachtruimtes, in gesprekken waar ze knikten voordat ze begrepen wat er werd gevraagd.
Mijn ouders pakten koffers. Они уехали за лучшей жизнью. Ze namen kleren mee, papieren, foto’s. De zinnen bleven achter.
Daankjewel. Alsjbleft.
Spreek duidelijk
Spreek Nederlands
Hun tong werd gecorrigeerd
Hun kaak moest zich sluiten rond andere klanken
Hun r werd kleiner
In Nederland leerden ze hun mond opnieuw gebruiken.
In de supermarkt sta ik aan de kassa. 'Pinnen, alsjeblieft.' Ik hoor hoe ik het zeg. Emotieloos. Wil ik een bon? 'Nee.' Mijn mond beweegt automatisch. Always in a rush. Efficiency as a language. Быстрее, быстрее. De machine piept. Ik piep mee. Hier gaat alles in de juiste volgorde.
Aan tafel verschuift die volgorde. Like that one night, vodka on the table, cliché but ours, and Russian potato pancakes still too hot to touch. We praten door elkaar. Woorden botsen, vallen, staan weer op. Niemand legt me uit hoe ik moet klinken. Niemand herschikt mijn zinnen. Sense of belonging verschuift; je raakt het even aan en bent het weer kwijt. Никто меня не понимает. Er is altijd een manier waarop het moet.
My future is carried by my parents. Ik draag hun verplaatsing in mijn mond, in de beweging van mijn kaak.
Where someone says «ты дома?» en ik niets vertaal.
