IK BEN DE VROUW VAN MAO TSE-TOENG

Deze morgen heeft D grondig mijn aars uitgelikt. Ik heb gekreund en haar bedankt. We ontbeten tezamen en luisterden radio. Daarna gingen we beiden onze eigen weg. Nog een geluk dat ik geen Duitser ben, zei ik nog, anders mag ik weldra het leger in. Jij hebt dat geluk niet. Ja, antwoordde D, maar als het daar op aankomt ben ik wel een vrouw hoor.

Het is één van die vroege, Berlijnse lentedagen. Deutschlandfunk waarschuwt ons: dit is niet goed, geniet hier niet van. De fauna en flora is verward en komt te vroeg naar buiten. Alles zal sterven bij de eerstvolgende nachtvorst. Ja. We sterven bij de eerstvolgende nachtvorst. Nu genieten we.

Ondertussen is het namiddag. Ik loop door het Hasenheidepark. Maak een ommetje langs de nudistenweide. Mijn blik valt op een schilderij. Caravaggio’s dood van de maagd. Maar dan licht met donker in plaats van donker met licht. Ik wil een foto nemen. Durf niet. Laat me proberen het voor jou te beschrijven:

Een hoop rode huid op een laken in de zon. Velden vol plooien die zich over uitstekende botten vleien. De inhoud grotendeels opgelost door de tijd. Een deel chirurgisch verwijderd. Een vlakte met vlekken waar ooit een borst bengelde. Stigmata. De vrouw ligt naakt op haar zij. Haar linkerschouder ondersteunt haar hoofd. Grijs krullend haar blinkt in de zon. Een heerlijkheid. Een god. Haar ogen zijn gesloten. Haar rechterhand rust op haar dij. In haar vingers een halve sigaret. Precies en prachtig. Een halve sigaret.

Ist das Deutsche Volk bereit, für seine Freiheit zu kämpfen?

Ik blijf staan. Geen woordgedachten meer. Slechts gevoel. Slechts vlezig voelen. Ik ben geil. Ongelofelijk geil. Ik staar naar de vrouw. Besluiteloos. Durf haar niet te storen. Haar niet aan te spreken. Ze opent haar ogen. Sluit ze weer.

Mijn vlees wil uit elkaar spatten. Zich over haar huid uitstorten. Ik wil haar beminnen met een zweep. Sporen achtergelaten zodat we niet meer weten welke lijnen door mij en welke door de tijd achtergelaten zijn. Ik wil het levenswater uit haar vulva trekken en ondertussen met mijn andere hand haar gezicht strelen met zachte, steeds harder wordende slagen. Ik wil.

Ik wil haar niet storen, dus loop ik haar voorbij naar een groep naakte homo’s die gezellig zitten te babbelen. Mocht je sceptisch zijn en denken dat het me wel heel goed uitkomt dat hier net ook een groep naakte homo’s zou zitten, zeg ik je: de nudistenweide van de Hasenheide is een beroemde en beruchte cruisingzone. Hallo. Heeft iemand van jullie zin om me even hevig en hard te neuken? Gelach in de groep. Een frisbee landt aan mijn voeten. Ik werp hem terug naar de tiener die me vragend aankijkt. De frisbee landt nog verder weg. Ik zwaai verontschuldigend. Er zijn twee kandidaten. Ze overleggen even. Beide is ook goed, zeg ik.  

De twee gewilligen staan op. Dit is een leuk geschenk, zegt de ene, vorige week zijn we getrouwd. Het huwelijk maakt een misdadiger van ons allen, antwoord ik. Ze lachen. We vinden een rustig plekje. Rechtstaand neuken gaat nog niet vanwege het winterse bladerdak. Overal sappige knoppen. Ik ga op mijn knieën zitten. De eerste bereidt zijn lul voor. Ik vinger mijn anus om glijmiddel aan te brengen.

We klungelen een beetje. Ik ben niet helemaal open. Ben je zeker dat het lukt? Ik knik heftig. Zie hoe een hommel een vroege bloem binnengaat. Ja. Duw maar voorzichtig dieper. Pijn? Nee. Het opent. Ik leid hem met mijn hand. Oh. Ja. De staf en de zee. Ik beweeg mijn kont. Hang mijn lijf aan zijn lul. Voelen nu. Vlezig voelen. De andere streelt mijn gezicht. Kijkt me vragend aan. Zijn hand opgeheven. Ik knik. Hij slaat me. Hard op de wang. Ik lach. Misschien huil ik ook. Het gaat verder. Een lul in mijn mond. Een lul in mijn kont. Mijn lijf. Mijn lijf. Hangend aan vleeshaken. Druipend. Drogend. In mijn hoofd klinkt een aria uit Nixon in China:

I am the wife of mao tse tung

Who raised the weak above the strong

When i appear the people hang

They hang upon my words

Oh en ja en ik wil dat hij me streelt. Bij de rivieren van Babylon. Daar hingen onze harpen. Ja. Aan de treurige wilgen. En we konden niet meer zingen. Nee. Zo ver van huis. Maar de wind. De wind speelde een lied. De vurige tongen. De heilige geest. Toch.  

We stoppen. Nemen afscheid. Ik werp nog een blik op de zonnende vrouw. Wandel op wankele benen verder. Vlei me neer tegen een oude eik. Voel het laatste licht op mijn gezicht. Een voetbal rolt voorbij. Een kind, ongeveer anderhalf jaar oud, komt er achteraan gelopen. Het stopt als het me ziet zitten. Staart me lachend aan, wijst vol trots in de verte en zegt: bal.