E289SCHRIJVER (emulgator)
Vandaag word ik tien. Mijn lijf groeit niet, het woekert. Op de lila achterflap van een spiksplinternieuwe young adult strip kleeft een post-it.
Paperback.
Ingrediënten: 100% aha-erlebnis. Bevat sporen van empathie,
positionaliteit, activisme en witruimte.
Niet schudden voor gebruik. Droog en in het zicht bewaren.
Na opening voor altijd houdbaar.
Disclaimer: een gevarieerde canon is belangrijk voor een goede gezondheid.
Ik kon al voedingsetiketten lezen nog voor maan roos en vis in de les werden aangeleerd, omdat ik van gluten keutels zo hard als knikkers krijg. Nu kleeft mama overal post-its op: schoolkaften, weckpotten, strips en buurjongensvoorhoofden. Zo weet ik wat erin zit.
Mama haalt twee kaaskroketten met een metalen knijptang uit het frituurvet. Ze smaken naar karton. Ik neem het peper- en zoutvat in de vorm van Virginia Woolf – na een aankoop van twintig euro is de schrijfster gratis in de Turkse buurtsupermarkt te verkrijgen – en draai het rompje
heen en weer. Zwarte peper knarst tussen haar bovenbenen. Virginia Woolf is gemaakt in China en braakt keukenzout als je haar de nek omwringt.
Ik krijg een piñata cadeau. De eenhoorn is gemaakt van Het Laatste Nieuws en het Algemeen Dagblad, het vel nog wak van behangerslijm. De artikelen staan bol van leedvermaak.
Duitse veertiger verkocht jarenlang opblaasbare migrantenpoppen, luchtkussens in de vorm van drenkelingen.
[Foto: drie plastic lijven in een zwembad,
gezicht naar de bodem,
ruggenwervels als haaienvinnen boven water.]
`De Deense kroonprins martelde hamsters als kind. Hij plukte ze tot bloedens toe kaal met een pincet, wierp ze tegen de grond als springballen. In het interview staat “(snikt)” in elke zin.
Ik knuppel de eenhoorn stuk. Glitter gutst uit de wonden. Mama geeft me een geruit schrift cadeau, met pluchen omslag en post-it in
gebroken wit. Blanco. De inhoud en houdbaarheidsdatum moet ik, schrijver, zelf bepalen.
