Vietnam
Dag 1
Hanoi: weer een grote zuidoostaziatische stad. Ik liep langs een plek en het was alsof ik Suriname rook. Ook de karaokemuziek doet me eraan denken: het trage ritme, het nasale van de stemmen. Het is half drie en ik moet naar bed maar ik kan de avond niet níét uitspelen, ik ben al drie keer naar de 24/7-supermarkt geweest, ik heb zeker tien bier op maar ben niet dronken en heb dus geen reden om te gaan slapen.
Dag 2
Ik zit aan tafel met allemaal mannen die het over meisjes neuken hebben en nu zit ik denk ik weer in de kast?? Plots staan we met zijn allen zonder shirt in de derde kroeg van de kroegentocht. Er wordt weer gegrapt over homo’s. Ik raak bevriend met een Engelsman; hij wordt mijn halfnaakte bondgenoot tijdens het poolen. Volgens mij delen we een stapelbed.
Dag 3
Ik zit in een bus met een paar vrouwen en heb het gevoel dat ik iets dieper kan ademhalen, mijn schouders iets zakken. We stoppen bij een kleine winkel om de benen te strekken, te plassen en iets te eten. Een man wast de ramen met een tuinslang. Ik kijk naar snacks die ik niet ken: iets dat denk ik floss moet zijn, iets ronds met sesam, kippenklauwen met citroensmaak. Wat vreemd dat deze taal helemaal geen herkenning oproept. We komen aan bij een verlaten hostel: ik vraag me af of ik toch voor een partyhostel had moeten kiezen maar dat was vast matig geweest.
Dag 4
Wat maakt de natuur toch zo magisch? Ik sta in een heuvelachtig landschap, wolken rollen over de toppen van de bergen, over de trapsgewijze rijstvelden. Ik kijk een dal in – ik kijk werkelijk een dal in, een weg in het midden, huizen eromheen en die velden, bomen, haarspeldbochten en motors, als mieren. Ik maak een nieuwe foto op elk viewpoint.
Dag 5
On the road. Het is grappig hoe makkelijk je vriendschappen sluit wanneer je met mensen drinkt. Ik vraag me af of mijn tourguide gelukkig is. Hij wordt heel blij van het maken van TikTok-filmpjes met ons en dat maakt me verdrietig, zoals blije kinderen me soms verdrietig maken. Ik kwam uit de kast bij de Amerikaanse brandweerman van het gezelschap. Ik ben toch gewoon out? Maar er worden zoveel grappen over homo’s gemaakt: dat de tourguide gay is, dat de heteromannen denken dat anderen met ze aan het flirten zijn. Ergens voelt het wel goed om ‘bro it out’ te kunnen doen, het is ook wel goed om te zien dat heteromannen zo eng niet zijn, maar ik laat ook niet alles van mezelf zien. Geprobeerd te schrijven, was shit. Happy water gedronken. In een zwembad bier gedronken. Haar eindelijk gewassen, hoop dat het niet zal pluizen.
Dag 6
Kijk ik heb wel het idee dat de connecties hier oprecht zijn maar het voelt toch gek om ergens iets fundamenteels van jezelf achter te houden? Ik blijf eraan denken. De weg vandaag is heel hobbelig met veel stenen in plaats van weg en stukken waar ik van de motor af moet stappen.
Ik besef dat, zolang foto’s en video’s geen recht doen aan de overweldiging van een uitzicht of mooie locatie, dichters altijd iets hebben om over te schrijven.
Dag 9
Word ik verkouden?
Dag 11
Ja, zeker verkouden.
Dag 12
Het sluiten van vriendschappen gaat eigenlijk een beetje zoals vroeger: je ziet iemand, je vraagt of je mag meedoen, je kletst even, en voor je het weet ga je samen op avontuur. Ze zijn net zo hecht als dat ze vluchtig zijn.
Dag 14
Fucking domste tai chi-les ooit holy fucking shit deze guy kwam tien minuten te laat deed drie raaaandom poses en toen gingen we in kleermakerszit zitten? Wtf? We liepen door een bijzonder magische grot, de gids toont allerlei rotsformaties die je kunt associëren met dingen: Hoi Chi Minh, Chinese dumplings, een slingeraap. Ik snap nu pas het verschil tussen rots- en grond-Pokémon.
Dag 15
Moet ik een tatoeage nemen? Een reminder dat ik, ook straks als ik onvermijdelijk weer de academische rat race in stap, mezelf er altijd aan herinner dat ik het ook hiervoor doe, avonturen in het buitenland, het gevoel van vrijheid. Ik doe een Irish goodbye tijdens het uitgaan en onderweg naar het hostel staat Duitsland-Curaçao op, de negentiende minuut. Ik ben precies op tijd om het doelpunt van Curaçao te zien. Het is schitterend, ik juich even kort alsof het live is en ik de uitkomst niet weet, en heel even, ook aan de andere kant van de wereld, is er een Curaçaose jongen die zo ongelofelijk trots is op zijn eiland.
Terugvlucht
Wat heb ik geleerd?
