-1771240814.png/91051fdbb24428f0636b43af8370f881.png)
- coördinaat: K - 53°10’22.7”N 5°50’51.1”E -
Beton en asfalt hebben andere hechtingsstijlen
Dit weten we nu: beton en asfalt hebben andere hechtingsstijlen.
De grond trilt, de lucht pompt zich vol zwaluwen: één, twee, achtentwintig.
In het huis verderop woont een vrouw met een karabijn die de vogels afschiet
om ze op hoeden te naaien, ze houdt haar parels vast terwijl ze het schot lost.
Soms richt ze gewoon naar de lucht, waar ze in een hele hemel gelooft.
En vooral dat er daar mensen zitten die daar niet horen, die knalt ze naar beneden.
Het is de eerste keer dat we iemand pijn doen en we denken:
schiet anders alle paarden in de nabije omgeving ook af.
Knuppel ze dood met een stronk, de merries en het eenogige ruin
staan met hun rug naar ons toe terwijl we de wapens uit het schild op onze borstkas nemen.
We vragen aan de vrouw: er staan ook paarden in de sterren, right?
Zij schiet, wij springen voor de vallende brandvossen, vangen ze op met onze lijven.
Ze pletten ons en hun dood is kleverig, zo hoort het, we willen dat het moeite kost om de beesten naar een plek te sleuren waar de dodedierendienst hen kan ophalen.
We zeggen: wil je een knuffel ofzo.
We denken: als we echt kwaadaardig waren hadden we tot een verjaardag gewacht.
Er is genoeg asfalt op de glimmende driesprong voor een omhelzing,
drie armen die allemaal een andere weg uitgaan,
wij hebben drie grijze tongen en geen enkele spreekt genade.
Als we met iets beginnen zijn we er altijd slecht in.
Zo gaat dat, met alles: bakken, ijzervlechten, vogelspotten, liefhebben.
Ook de vrouw verderop moet oefenen, soms richt ze haar geweer gewoon naar de lucht, ze gelooft in een hele hemel en vooral dat er daar dingen zitten die daar niet horen, die knalt ze naar beneden.
Dit is de eerste keer dat we iemand pijn doen en we voelen ons doorsnee in onze wreedheid.
Geweerschot geeft de start aan, een parelsnoer klettert los
we vallen op onze knieën, sudderen, krabben een oud litteken open om het bloeden te evenaren
kijken strak naar beneden en slaan toe, bestormen,
worden dingen die andere dingen kunnen beschadigen.
Kijk dan, hoe pijn doen pijn doet, waar zijn onze getuigen gebleven?
We gieten onze schuld uit in beton, in asfalt, het gaat vooral om wegen verharden.
Een plukje onkruid beukt al door het wegdek: zo zullen wij ook groeien, als een paarse wonde.
Betekenisvol oogcontact kunnen we leren, hier gaan we beter in worden,
we zetten een canon in, van de vrouw verderop blijft enkel een olievlek op het wegdek over.
Een zwaluw valt op de grond, in sommige versies betekent dat: de vloek is opgeheven.
In andere: het is allemaal net begonnen.
