26
Het restaurant had ik uitgekozen, gevonden in de Michelin-gids. De ober vroeg of ik iets wilde drinken. Ik overwoog even om een glas bubbels te nemen om de scherpe randjes er alvast af te halen, maar besloot toch om voor een Spa rood te gaan. Ik pakte mijn telefoon en zag dat mijn niet-vriendje me had geappt. Wat ben je aan het doen? Ik antwoordde dat ik me aan het vingeren was en aan hem dacht. Op dat moment kwamen mijn ouders binnen. Mijn moeder droeg een Max Mara mantel, die ze aan de ober overhandigde, daaronder een kasjmier trui en jeans. Mijn vader droeg wat mijn moeder voor hem had uitgekozen.
Mijn moeder knuffelde me, nog wat onwennig maar gemeend. Het was een nieuwe motoriek die we ons sinds een jaar hebben aangeleerd. Mijn vader volgde, onze knuffel meer een schouderklopje, en mompelde ‘gefeliciteerd, meid.’ We gingen uit eten omdat ik zesentwintig was geworden, de leeftijd waarop mijn moeder mij kreeg.
We besloten voor het menu van de chef te gaan. Vijf gangen, want mijn ouders betaalden.
‘Heb je al gesolliciteerd?’ vroeg mijn vader. Ik antwoordde voor de honderdste keer dat het niet zo werkte na de kunstacademie.
‘Hoezo niet, je kan toch gewoon naar een uitgever stappen?’
In werkelijkheid had ik al maanden niks geschreven.
Mijn moeder vroeg tussen de saffraanboter en het kwartelei door hoe het er voor stond in de liefde. Ik stelde haar gerust dat het goed kwam. In mijn hoofd was ik drie maanden verwijderd van een Echte Relatie met mijn niet-vriendje. Ik kende hem van Bumble en op de tweede date hadden we zijn ADHD-medicatie gesnoven. Gisteravond liet ik hem in me komen in de hoop dat hij van me zou houden.
Mijn ouders trouwden toen ze vierentwintig en vijfentwintig waren. Als huwelijkscadeau kregen ze van opa een Chinees restaurant, waar ze sindsdien elke dag hebben gestaan, tot ze alle korrels van armoede van zich af konden schudden en hun vertrouwde tong inruilden voor tongbrekers en rrr’en en g’s en ’t sexy fokschaap. Ze kochten een nieuwbouwappartement met een visgraatvloer voor mij, zodat ik een ongestoorde plek had om te schrijven.
De rekening kwam uit op driehonderd euro, die mijn ouders afrekenden. We gaven elkaar bij het afscheid weer die slappe knuffel. Ik had het gevoel dat ik hen langer vast wilde houden, maar toen de gedachte opkwam, had ik hen al losgelaten.
