Deze website wordt niet langer ondersteund in Internet Explorer. Update hier je browser voor een betere ervaring.

Multatuli, waarheid en Elsbet De Pauw

De kandidaat-schrijfresidenten van 2020 kregen de opdracht om zich, 200 jaar na zijn geboorte, te verhouden tot één aspect van Multatuli’s veelzijdig en kritisch schrijverschap: het streven naar de onbelemmerde waarheid. In een gedicht in drie scènes verkent Elsbet De Pauw de waarheid achter klimaatopwarming: dragen wij allen schuld?
Door Elsbet De Pauw op 5 aug 2020
Tekst
Politiek & samenleving
Literatuur & taal
Schrijfresidentie Parijs

Drie soorten regen en vuur

I. calming tropical rain, 8h of relaxation, sound included

 

De stad straalt en ik ben vandaag nergens heen gegaan. Ik ben dol op noodweer, doorheen het geluid van constant gekletter heb ik een engel gedood. Blonde haren bleven in een hoopje achter zoals de veren van een kip na een vossenbeet.

 

Ze lekte olie en hitte. Ik heb het vet van mijn handen gewreven. Grip vergleed en mijn schuld stopte ik in slappe linzen, ik heb er himalayazout overheen gestrooid; doelend op verkwisting. Onder het veilige genot van ecovoedsel achteloos op mijn tong geknauwd.

 

Wanneer ik denk aan zeldzaamheid, val ik sneller in slaap. Mijn huid is tegen koortsdromen beschermd.

 

 

II. dry grass burning in the field, drone footage

 

Ik hou niet van noodweer dat blijft haperen wanneer het internet uitvalt. Relaxatie-regen stil hangend op het breedbeeldscherm. Hoe lang kan regen blijven zweven? Een laadcirkel die onbepaaldheid aangeeft, de tijd is een verrassing.

 

Niemand wil ijlend sterven.

 

 

III. drone shot, amazon forest fires destroying and causing air pollution, on a dark summer night, close up panning view of a dead antelope, environmental damage and crime

 

Toen heb ik haar naar het strand de zee (alleen nog zee) gedragen, haar lichaam in kokend smeltwater geweekt.

 

Er waren sumakrode mensen, allemaal naakt en uitgeteerd. Ze likten hun brandwonden schoon, proefden hun natte gesmolten huid en schuldbesef. Er was vuur, er was storm, er was noodweer.

 

Ook ik was rood, onmiskenbaar vleesachtig rood.

 

© Michiel De Vijver

Elsbet De Pauw

Elsbet De Pauw (1998) is dichter en studeert Taal- & Letterkunde aan de UGent. Ze schrijft over lichamen en onbehagen, de fluïditeit tussen meisje en vrouw en Belgische dorpjes. Ze brengt haar gedichten op podia en stond in 2019 in de finale van WriteNow!. Ze is gefascineerd door kitsch, alles wat raar is en het werk van Chris Kraus.

Vertel het verder: