Deze website wordt niet langer ondersteund in Internet Explorer. Update hier je browser voor een betere ervaring.

Besmette Stad

Charlotte Peys en Malika Soudani

Charlotte Peys en Malika Soudani geven met 'Vogels in de stad' een artistiek antwoord op 'Huis Stad Ik' uit Paul van Ostaijens bundel Bezette Stad.
Door Charlotte Peys en Malika Soudani op 19 jun 2020
Video
Besmette Stad | Charlotte Peys en Malika Soudani met Vogels in de stad

VOGELS IN DE STAD

 

twee duiven zitten voor mijn raam

roe-koe, het ene kopje tegen de ander

roe-koe, roe-koe, plannen worden gesmeed, met elkaar gedeeld

 

wantrouwen knaagt zich een weg naar boven door mijn maag

zolang het oogcontact standhoudt tussen mij en de dikste duif ­

zijn maatje is inmiddels weggevlogen

op schijttour om aan zijn taks van de dag te komen

 

ROE-KOE

              ROE-KOE

 

de dikke duif heeft het tegen mij

ik weet niet zo goed wat te doen

durf hem ook niet meer aan te kijken

 

ROE-KOE

              ROE-KOE

 

hij tikt met zijn snavel tegen mijn raam

vleugels klapperen er achteraan en even denk ik aan een docent

die met zijn knokkels tegen het schoolbord om de aandacht vraagt

de dikke duif wipt zijn staart omhoog en poept

een dikke middelvinger

 

de wereld in de ban van een virus

mijn stad overgenomen door een ander levend organisme

de dikke duif die mij aanstaart en ik die hem hoor koeren

kar-ma, kar-ma, kar-ma

 

duiven die nestjes bouwen op een galerij

rondhangen op de dam, poepen op monumenten

zo laten ze zien dat de stad gedeeld wordt, nooit echt van ons geweest is

en het laatste woord daarover nog niet gesproken is

 

ik was vergeten, of eigenlijk

ik heb nooit gedacht aan de geschiedenis van deze plek

toen het landschap nog onbebouwd

de natuur onbehouwen was

 

ik zet mijn raam open

leg wat zonnebloemenpitten in mijn raamkozijn

loop naar achteren

en knik

 

mijn maag kalmeert

de dikke duif ook

 

ik kijk naar buiten

zie de mensen lopen en denk

wij zijn niet anders dan de vogels in de stad

 

beperkt in bewegingsvrijheid

onze manier van verplaatsen

alles met een reden, maar eerlijk voelt het niet  

 

de keuzes waar de dagen om lijken te draaien

ik wist niet dat ik het in mij had zo egoïstisch te zijn

maar fuck it, ik wil een knuffel van mijn moeder

samen eten en genieten van de eerste warme dagen van het jaar

 

2020

 

er wordt gerekend op ons gezonde verstand

wat dat precies inhoudt weet ik niet meer

voor deze vraag is het nu ook niet de tijd

 

geen ruimte voor schaamte

geen twijfel

aandacht daarvoor komt nog

de toekomstige historici die terugkijken

 

tegen hen zou ik willen zeggen

het enige constante waar je in onvoorspelbare tijden van op aan kan is de tijd

in de vergankelijkheid van het wegtikken daarvan schuilt eeuwigheid

en die eeuwigheid hebben we met zijn allen proberen te vangen

 

door de seconden aan ons voorbij te laten gaan

en dat voor lief te nemen

misschien zelfs lief te hebben

daarin nieuwe vrijheden te ontdekken

 

waar de ene grens werd getrokken

viel de andere weer weg

niet omdat iedereen dezelfde afstand deelde

maar omdat we van elkaar wisten waarom

 

ik miste het om elkaars grenzen af te tasten

iemands personal space te betreden

verlangde ernaar de regels breken

toen ik niks liever wilde dan de ruimte die ik eerder bewaakte

te delen

© Charlotte Peys

Charlotte Peys

Charlotte Peys trekt lijnen tussen gedachten, dingen en mensen. Tussen feit en fictie. Tussen zichzelf en de wereld. Ze tekent omdat ze dan beter kan luisteren. Ze wil de grenzen die gewoontegetrouw aan illustratie gegeven worden, laten voor wat ze zijn. Het zijn potloodlijnen die je kan uitgommen, verleggen, verwarren en ontwarren. In 2014 studeerde ze af als illustrator aan KASK School of Arts (Gent). Voorheen studeerde ze Cultuur- en Maatschappijwetenschappen in Maastricht en behaalde ze de master Culturele Studies in Leuven. 

© Marianne Hommersom

Malika Soudani

Malika Soudani (1997) schrijft over gewone dingen, of in elk geval de dingen die door mensen als gewoon worden beschouwd. Ze laat daarmee zien dat niet alleen tijd relatief is. Met haar werk doet Malika een beroep op de zintuigen. Naast een dichtbundel hoopt ze ooit een literair kookboek te publiceren. Ze denkt nog na over wat dat precies inhoudt. Malika liep onder meer stage bij productiehuis SLAA, werkte als PR assistent voor Read My World en studeert sinds 2017 Creative Writing aan ArtEZ hogeschool voor de kunsten. In de zomer van 2019 was ze een van de residenten van de schrijfresidentie van deBuren.

DIT INTERESSEERT JE VAST OOK:

Vertel het verder: